دیگه شب ها تا نیمه شب منتظر تلفنت نمی شینم

دیگه وقتی دل درد می گیری بهت نمی گم مواظب خودت باش

دیگه کارت تلفن نمی خرم

دیگه سر کار نمی رم

دیگه پول هامو نگه نمی دارم

دیگه غصه اون یک سال و خورده ای را نمی خورم که هدر رفت

دیگه منتظر نمی شم کسی هم به کزت دل ببنده

دیگه غصه و راز بزرگ دلم را به کسی نشون نمی دم

دیگه نمی گم منم عاشق بودم

دیگه نامه های نیمه شب برات نمی نویسم

دیگه نمی گم من یکی را دوست دارم که براش جون می دم

دیگه منتظر نمی شینم که بیایی

دیگه صدای تلفن را نمی شنوم چون برای همیشه صداشو بستم

دیگه تلفن تو رو جواب نمیدم

دیگه برات دعا نمی کنم

دیگه نمی گم حرص نخور و آرووم باش

دیگه نمی گم خدایا برسونش به من

دیگه برات دعا نمی کنم

آره دیگه تموم شد خیلی از کارهایی که من کردم. می دونی چرا؟؟ چون من هم تمام شدم.......

خسته شدم. همش باید حواسم باشه از حرفای من کی بدش می یاد من حرف نزنم یا از حرفای من چه برداشته غلطی کرده هی حرص بخورم که بهش توضیح بدم که منظور بدی نداشتم و منظورم این بوده. بابا بی خیال. این که نشد ارتباط و محبت کردن. نمی دونم چی بگم فقط می دونم خسته شدم از دستتوون از بس هی نشستین ببینین من چی می گم تا ازم ایراد بگیرین. من که از اول گفتم من هیچ چی نیستم برای شماها و صد سال سیاه هم نمی خوام باشم. من فقط خدا را می خوام. آره من اشتباه کردم. هیچ کس لیاقت نداره. از دیشب همش دارم حرص می خورم که چی برداشت کرده از حرفای من. اصلا مهم نیست عزیز من! هر چی دوست داری برداشت کن می دونی چرا؟؟چون منم آدمم و حق دارم که ناراحت باشم و حق دارم دلم بگیره و دلتنگی کنم. من هیچ نیازی به اون چیزهایی که تو داری ندارم. می دونی که وقتی کسی تن به کار بده دیگه نیازی به کسی نداره و می تونه خودش تک و تنها زندگی کنه. آره منم می خوام یکی کنارم باشه که با شادی هام شاد باشه و با غصه هام هم غصه بخوره. همونطوری که من یک سال و خورده ای همین کار را کردم.

من خسته ام اما امیدم به خداست.

خدایا می دونم کمکم می کنی. مگه نه؟؟؟ قربونت برم خدایا  

امروز دلم گرفته بود. رفتم بیرون و رفتم به یه رفیق زنگ زدم ولی خوب هم کار داشت و هم اینقدر با محبت جوابم را داد که دل تنگیم هزار برابر شد. دستت درد نکنه. ممنونم. ......................................................................................................................

خدایا نا امیدم نکن. باید یه راهی باشه. مگه نه؟؟؟؟پس کمک کن اون راه به زودی زود مشخص بشه.خدایا ممنونم ازت

بعضی وقت ها از خودم می پرسم دارم کجا می رم؟؟ بازم مامان گیر داده که برو سر کار و برو دانشگاه. خسته ام خیلی از این بلاتکلیفی. امروز بازم برای فرار از خونه رفتم لب دریا. دیگه نوشتن هم کمکی به بی قراری ها و بی تابی های من نمی کنه. من چند ساله زیر ذره بینم برای آدم هایی که هیچ وقت توی زندگیشون موفق نبودن و حالا هم می خوان با تصمیم هاشون بازم منو به یه کاری وادار کنن. همه امیدم به خداست که کمک کنه بتونم برم. خسته ام از این وضعیت. یه دوست قرار بود کاری برام بکنه ولی هنوز حرفی نزده. همه امیدم به اینه که خدا کمک کنه که اون فرشته نجات من باشه. آره دوست خوبم من امیدم فقط به خداست و خودم. کسی توی این همه سال کاری برام نکرده. همش خودم بودم و خودم. همش داشتم برنامه ها و نقشه های دیگران را درست انجام می دادم. ولی نمی دونم چرا قاطی کردم؟؟ زدم به سیم آخر. دارم کم می یارم. خدایا تو که بزرگی، تو که این همه خوبی کمک کن. امروز لب دریا که بودم و تنها بودم، عینک آفتابی زدم و گریه کردم. همش به من می گه بچه چون گریه می کنم ولی وقتی آدم کاری ازش بر نمی یاد مجبوره گریه کنه. وقتی بخواهی ولی نذارن، وقتی نتونی کاری که دوست داری را بکنی باید راهی برای رفتن باشه. خدایا به اون چله ای که گرفتم قسمت می دم کمکم کن درست بشه به زودیه زود.خدایا من می دونم و ایمان دارم که تو می تونی کمکم کنی پس یا علی.

از همه حالم بهم می خوره.

اره از همتون.

من هیچ کس را نمی خوام.

اره من شکستم.

خورد شدم.

مردم اما همش خودم بودم.

خودم تا آخرش پاش وایسادم و دل به کسی نبستم تا خودش بگه نمی خوام.

من له شدم.

من مردم.

من نابود شدم. ولی هر چی بودم ساده بودم نه مثل خیلی از شما ها دو رو و نارفیق.

از همتون متنفرم.

تنهام بذارین تا بسوزم به درد خودم و خلاص بشم از همه و از این زندگی.....

خود کرده را تدبیر نیست........

کثافت

لجن

حیون

آشغال

بی غیرت

بی شرف

نا مرد

بیرحم

زندگیمو نابود کردی و رفتی......................................................

تاریخ همه چیز زندگیم را باطل کردی و رفتی............

مگه آدم چند تا جون داره که من اینقدر باید تحمل کنم. دیشب خوشحال بودم که داره درست می شه ولی هنوز بهم حرفی نزدی. نمی دونم دارم چی کار می کنم. امروز انگار حالش خوب نبود. حس می کنم بازم دلش تنگ شده و از چیزی ناراحته. اما خوب به من دیگه حرفی نمی زنه. دیگه من اون شروین رفیق نیستم. حالا شدم یه آدم دیگه. می دونم منو قبول نداری ولی خدایی دلم می خواد بخندی و شاد باشی چون این حقه تو است که از زندگیت استفاده کنی. مگه نمی خواستی پسرت را برات بیارم پس چرا اینقدر بی قراری و ناراحتی؟؟؟؟

خودم هم نمی دونم چرا دارم باهات حرف می زنم. من خودم خورد تر و خسته ترم. باور کن. منم از بارون خوشم می یاد، از تاریکی خوشم می یاد، از نور متنفرم و خیلی چیز های دیگه ولی می دونم که دوست داری یکی دیگه جای من باشه. راست می گی چون منم دلم می خواد تو خوش حال باشی ولی چی کار کنم؟؟؟ از کجا اونی که تو می خواهی را بیارم؟؟؟ هنوز جوابم را نگرفتم. بهم گفتی شروین داری با من و خودت چی کار می کنی؟؟؟ نمی دونم چرا ترسیدم از این جمله و هنوزم دنبال جواب می گردم که ببینم منظورت چی بوده؟؟

می ترسم از روزگار. می ترسم ....

اما نه همه امیدم به خداست که کمکم کنه و می دونم کمک می کنه......

خدایا توکل به تو. تنهام نذار........

نه ....

         تحمل تنهایی

                            از گدایی

                                           دوست داشتن

                                                                   آسان تر است...

دیشب حال بدی داشتم. البته ساعت از 3 گذشته بود. راستش حرف از چیزی زده شد که من ماه ها و سال هاست که دارم برای رسیدن بهش غصه می خورم. ان شاء الله که درست می شه ولی باید بگم خوشحالم که اگه خدا بخواد، توی سفر تنها نیستم. بعد از خداحافظی حدودا ساعت 4 بود که رفتم بخوابم. زهرا هم آخر شب sms زده بود و قرار برای امروز گذاشت که بریم کتابخونه ولی صبح ساعت 9 نیامد و من خودم تنها بودم. چند تا کتاب خوندم البته از هر کدام اون قسمتی که دوست داشتم بعدش هم ادامه کتابی که زهرا بهم داده بود را شروع کردم به خوندن. دیشب ساعت 4 که رفتم توی تخت و دراز کشیدم حس کردم هر چی فکر و خیال توی دنیاست ریخته توی مغزم. بالشت را از زیر سرم برداشتم، البته بالشم که از پَره خیلی نرمه ولی سرم درد می کرد و حس می کردم انگار تختم یه جوری شده و سرم را گذاشتم روی سجاده ( که جانماز و چادرم لای اون بود ). ولی بازم فکرم مشغول بود. تسبیحات اربعه را روی یه کاغذ کوچولو نوشته بودم و کنار سجاده بود، برداشتمش ولی اتاق خیلی تاریک بود. بلند شدم نشستم و نور موبایل را انداختم روی کاغذ، دیدم و دوباره دراز کشیدم. یک بار تسبیحات اربعه را خوندم ولی دلم آرووم نشدم. شمیم از خواب بیدار شد و آب می خواست، رفتم براش آوردم. وقتی که خورد لیوان را گذاشتم روی میز توالتم و گفتم اگه بازم خواستی آب اینجاست. آخه 2 شبه که با شکور میان توی اتاق من می خوابن. نمی دونم چرا؟؟ شاید حس کردن که روزهای آخره و من دیگه موندنم فایده نداره. الهی بگردم که چقدر دوستشون دارم، شکور قشنگم! همه زندگیم! می گفت:" پس کی میری انگ......" الهی من بمیرم که اینقدر زندگی کثیف و بیرحمه. دلم برای این دوتا خیلی تنگ می شه. خدایا  یادته شکور وقتی بچه بود چون بیشتر کنار من بود، به من می گفت مامان. الهی بگردم دورت داداش عزیزم، منو ببخش که می خوام برم ولی به خدا موندن داره نابودم می کنه. می دونم رفتن هم چیزی بهم اضافه نمی کنه و هر روز وقتی غروب می شه دلم برای اتاقم و همه خاطراتم تنگ می شه و تو که چند سال با تمام بچگیت همدم من بودی. ولی خوب زندگی نخواست من زیاد شاد باشم. الهی وقتی بزرگ بشی بفهمی برای چی رفتم و الهی تا اون وقت اینقدر برای خودم بزرگ و موفق شده باشم که نذارم سختی هایی که من کشیدم تو بکشی. الهی همیشه مثل الان ساده و بی ریا و صادق و مهربون باشی. مامان همیشه بهت می گفت: تو شروین کوچولویه من هستی. ولی داداش عزیزم یادت باشه تو زندگیت را مثل من نسپار به دست باد. فقط یه آرزو دارم برات مهربونم. آرزو دارم همیشه مثل اسم قشنگت شکور و شاکر باشی چون هیچ کسی نمی تونه کمکت کنه.

خلاصه رفتم که وضو بگیرم ولی دیدم آب قطع بود. منم یه شیشه آب معدنی برداشتم و رفتم وضو گرفتم. برگشتم توی اتاق، سجاده و چادر نمازی که زهرا برام از مکه آورده بود را آوردم و اولین نماز را با اونها خوندم. یه حس غریبی داشتم. نمی دونم چرا ؟؟؟؟؟ 2 رکعت نماز امام زمان خوندم و بعدش نگاه کردم به ساعت حدود 5 صبح بود. نماز صبح را هم خوندم و رفتم توی تختم تا چشمام را بستم خوابم برد.

امروز صبح ساعت 8 تلفن را کوک کرده بودم زنگ زد. بلند شدم خاموشش کردم و همونطوری که تلفن توی دستم بود خوابم برد تا ساعت 9 صبح. ساعت 9 صبح مثل برق گرفته ها از خواب پریدم و زود صورتم را شستم و کارهایم را کردم و رفتم وایساده یه صبحانه خوردم و به مامان گفتم من می رم کتابخونه از ساعت 30/9 کتابخونه بودم ولی انگار کسی به جز من توی این جزیره کیش نبود که بیاد کتابخونه. چند بار sms زدم به زهرا ولی جوابی نداد. تا ساعت 11 موندم بعدش بلند شدم که برم خونه. تا رفتم از درب کتابخونه بیرون زهرا زنگ زد. گفتم قراره با آذر برم ساعت 12 پلاژ و اگه تو می یایی کتابخونه قرارم را با آذر کنسل می کنم. خلاصه زنگ زدم به آذر و گفتم بذار برای فردا و برگشتم توی کتابخونه. چند دقیقه بعد زهرا اومد و تا ساعت 2 با هم توی کتابخونه حرف زدیم. زهرا از غصه هاش و منم از درد های دلم گفتیم. قراره من و آذر برای زهرا یه کادوی عروسی بخریم البته به نظرِ خود زهرا. زهرا یه روتختی دیده بود که فکر می کرد حدود 70 هزار تومن باشه که با هزار شرمندگی گفت اونو بخرین ولی من فکر کنم اون روتختی حدود 300 هزار تومن باشه. کاش می تونستم براش بخرم ولی خوب فعلا که سرکار نمی رم و دارم کم کم اون یه ذره حقوق را هم خرج می کنم. زهرا خیلی ناراحت بود از دست خانوادش و به من حق داد برای اولین بار وقتی حرف از رفتنم زدم. زهرا جونم الهی تا نرفتم بتونم عروسی تو ببینم عزیزم. یعنی می شه من تو رو توی لباس عروسی ببینم دوست خوبم، عزیزم، خواهرم و همه وجودم. تا ساعت 2 بعد از ظهر هی حرف زدیم و بعدش اومدیم بیرون. زهرا با من تا دم مسجد خاتم، لب دریا اومد و بعدش تاکسی گرفت و رفت خونه. من هم اومدم خونه. ناهار درست کردم و بعدش اومدم تا کمی بنویسم. خدایا ممنونم. چله هنوز به 10 روز نرسیده که داری منو به حاجتم می رسونی. خدایا ممنونم ازت. به امید تو همه چیز درست می شه. خدایا دیشب دیدی که چه جوری سجده شکر به جا آوردم از این همه مهربونیت. یکی داره کمکم می کنه برای رفتن. باورت می شه یه غریبه اینجوری بیاد کمک کنه؟؟؟ نمی دونم چرا ولی خوب قول می دم تا اونجایی که بتونم تلافی کنم وقتی رفتم اونجا. مواظبش باش تا من برم اونجا. خدایا دلم داره می لرزه، می بینی شروین کوچولو می ترسه از راه. جالبه من که همیشه عاشق جاده بوده ولی حالا جاده داره منو می بره به یه جایی که دیگه برگشتی توش نیست. خدایا می دونی که وقت رفتن گریه خواهم کرد ولی نه به خاطر دلتنگی برای این آدم ها، نه ، به خاطر اینکه منم می تونستم مثل خیلی های دیگه همین جا خوشبخت باشم ولی نذاشتن.....

امشب با آذر و زهرا رفتیم بیرون. برای آذر کادوی تولد خریدم برای زهرا هم یه کادوی کوچولو خریدم. دلم گرفته بود. بعدش هم رفتیم دم خونه نامزد زهرا تا اونها همدیگه را ببینند.

امشب بعد از اون حرفا و تحویل گرفتن های زیاد یه نفر خیلی طرف چپ بدنم درد گرفته .بی خیال نوبت من هم می رسه.

                                          یغما گلرویی

من دارم میرم اما به کجا؟؟؟ زندگی فکر کنم فقط این ها نیست. من که نمی خواستم اینجوری باشه اما خوب اینم یه جور زندگیه.

امشب با من بد اخلاق بودی  باشه ما هم خدایی دارم. یادت باشه گفتم من خمت می کنم و قول دادم که این کار را می کنم ولی نه به شیوه ی اون هایی که تنهات گذاشتن. اونقدر مرد هستم که تا خودت منو جواب نکنی از کنارت نرم. نمی دونم می گی حتما چسبیدم بهت. نترس نگران نباش. بابا خیلی بی معرفتی! خوبه دیدی چند ساعت به خاطرت پای نت بودم که بیایی ولی بعدش که اومدی رفتی به بهونه ی حساب و کتاب. با من از این شوخی ها نکن خوب. فهمیدی؟؟ راستش دلم می شکنه و نیستی که اشکامو ببینی. بازم امشب وقتی این کار را کردی به کف دستام نگاه کردم. این چه عادتیه پیدا کردم؟؟؟؟ چرا هی به کف دستام نگاه می کنم؟؟؟؟ خودم ته دلم می دونم چرا ولی خوب بعضی وقت ها آدم حتی رویش نمی شه به خدا حرفاشو بزنه. خدایا امشب با چه ذوقی اومدم پای نت ولی اینجوری کرد .

خدایا کمکش کن همیشه شاد باشه و هیچ کس ناراحتش نکنه. من هم پاهام را از گلیم خودم درازتر نمی کنم. قول میدم

بازم سرم درد می کنه. امشب با مامان رفته بودم بیرون. خسته شدم از این وضع. هر ثانیه برای زندگی من یه تصمیمی می گیرن. واقعا آخرین باری که خودم تصمیم گرفتم کی بود؟؟؟ نمی دونم ولی می دونم می خوام برم. یک سال از زندگیم به پای یکی سوخت که امروز که داشتم بهش فکر می کردم دیدم اصلا نمی دونم کی بود و چی بود. خدایا ممنونم که منو تنها نذاشتی. خدایا ولی حالا می خوام زود همه چیز را درست کنی چون خسته ام. از خیلی ها و خیلی چیزها. خدایا یعنی تا حالا پشیمون شده؟؟؟ من که دیگه بر نمی گردم ولی یادت باشه آهای تو که منو فراموش کردی بهت بگم یه چیزی دلت بسوزه : کلی دوست خوب دارم و یه خدای بزرگ که تو اون را نداری. بالاخره اون نامه کذایی رسید به مقصد ولی باید منتظر این باشم که هی بگه: شروین خیلی بچه ای!

باشه بابا من بچه ام و دوست دارم همین جوری بچه بمونم پس هی به من نق نزن و خودت را به رخ من نکش.

شب ها که می خوابم دلم می خواد یه خواب خوب ببینم که همه چیز درست شده و من دیگه تنها نیستم و راه زندگیم مشخص شده. البته امشب منتظر شنید حرفای یه دوست خوبم که با خوندن نامه من منو کلی مسخره بکنه. خدایا ولی به خدا این نامردیه بهم بگه بچه. آخه من که بچه نیستم. آره کی می تونه این همه درد را تحمل کنه. چند تا از این دوست های خوبم این چند ماه اخیر دردها و اشک هامو دیدن. مگه نه انجل؟؟؟ مگه نه مرد کوچیک؟؟؟ مگه نه دیوار؟؟؟؟

خدایا یه قرص آرام بخش گذاشتم جلوم ولی نمی خورمش همون طوری که چند ماهه قرص هامو کنس کردم و می خوام درد را حسابی با بند بند بدنم حس کنم و یادم نره که یکی منو تا سر حد جنون برد. چقدر بیچاره و درمونه آواره ی تهران شدم ولی خدا عمر بده به آنجل که کنارم بود. آره آنجل یادته؟؟؟ یادته رفتیم امامزاده صالح؟؟ یادته رفتیم اون یه امامزاده که تو گفتی قبلا می رفتی؟؟ یادته رفتم کلیسا؟؟؟؟

چه زود گذشت و چه سخت گذشت.....

وقتی باران می آید

من دلم می خواهد خودم را بریزم بیرون و

فریاد بکشم

و نمی دانم از خوشحالی یا از غم.......

خیلی حالم بده. اونقدر سرم درد می کنه که حس می کنم الان می میرم.

حالم از جیغ و داد و دعوا بهم می خوره. دلم یه جای آرووم می خواد. دارم خودم با دست های خودم می افتم توی یه مرداب. خیلی خسته ام. احتیاج شدید به آرامش دارم و یکی که با حرفاش منو آرووم کنه. دلم بد جوری امروز گرفت. گفتم الانه که سکته کنم. حس کردم فشارم در عرض ۵ دقیقه اومد پایین و بدنم یخ کرد. امروز با یکی حرف زدم که از دستم حسابی شاکی بود ولی تونستم بهش بفهمونم که اگه حرفی هم زدم از ترس بود و نگرانی که تو هم بفهمی من کزت هستم. راستش این مدت زیاد این لقب بهم داده شد. هر چی داره می گذره دارم ایمان پیدا می کنم که ژان وال ژان باید بیاد تا من بتونم آرووم بگیرم. امروز ازم پرسید چرا می خوای بیایی اینجا؟؟؟ من خیلی دلیل داشتم ولی نمی دونستم دقیقا چی بگم و فکر می کنم دلیل من براش قانع کننده نبود. خوب راستش من حوصله بحث ندارم و دلیل آوردن. خوشحالم که تمام اونهایی که نمی خواستم را از دورم دور کردم. دیگه کسی نیست به جز یه نفر که می ترسم ازش.......

این میگرن لعنتی آخرش منو می کشه...... آخ سرم درد می کنه.......

دلم دیشب خیلی گرفته بود. رفتم توی اتاقم و نشستم یه دل سیر گریه کردم. توی خیالم با یکی دو نفر حرف زدم ولی خوب همش خیال بود. دلم خیلی تنگ شده بود. می دونی خیلی تنها شدم. داشتم به یه سری آهنگ های مورد علاقم توی تاریکی گوش می کردم که رسیدم به این آهنگ

همه رفتن کسی دور و برم نیست

چنین بی کس شدن در باورم نیست......

دیگه اینو که شنیدم داشتم ناله می کردم به جای گریه. خدایا شکرت که همین قدر خواستی زجر بکشم اگه هوس می کردی من بیشتر سختی بکشم دیگه چه بلایی سرم می اومد. یه هدیه کوچولو فرستادم دیروز برای یه دوست ولی بعدش ترسیدم از این که درباره من چی فکر می کنه. دیروز تنها دوست و همدم این روزهام هم محلم نداشت. یه زنگ زدم که ببینم حالش خوبه یا نه و تا صداش اومد و گفت الو من قطع کردم. یعنی همین برام بسه وقتی بدونم حالش خوبه. خوشحالم که خوبه. منم که توقی ازش ندارم فقط چند روز ازش کمک می خواستم ولی راستش نمی دونم چی کار کنم. یه نذر کوچولو کردم که شاید یکی که بهش می خوام متوسل بشم کمکم کنه. رفیق یادته گفتی خدا معجزه می کنه؟؟؟ آره منم نشستم چشم انتظار معجزه های خدا. عجب زندگی دارم من. هی ساده چقدر پیر شدی.آره خیلی پیر شدم. خسته ام. تنهام. و می ترسم از آینده.

۲ روزه دارم می رم دریا که خونه نباشم و تنها باشم. هوا هم که جون می ده برای سوختن. البته خوبه چون می رم جوری خودم را می سوزونم که دردهای توی دلم یادم می ره یه ذره. امروز عصر زهرا جونم می یاد دیدنم ولی خوب زهرا ازدواج کرده و دیگه تموم شد همه اون درد و دل ها و دوران خوب....

کاش می شد بازم برگردم به عقب اما نه دیگه تحمل سختی کشیدن را ندارم. دیگه توانایی تحمل سختی را ندارم. باید کمی آرووم بگیرم تا زخم های کهنه بسته بشه....

خدایا این شب ها که تا دم صبح اشک می ریزم یاد ۲۵ سالی که گذشت می افتم

۲۵ سال بی فایده و پوچ

متاسفم برات که زندگی مو سیاه کردی.......

کی می شه برات سیاه بپوشم.......

من دیگه نم یخوام اون شروین سابق باشم....

احتیاج به آرامش دارم و یه زندگی بی دردسر فقط همین می تونه دردهای کهنه را آرووم و خاموش کنه...

آهای تو که یه دختر کوچولوی تنها هستی. ترنم جان. فری جون.زندگی سخته ولی سخت تر از همه اینه که بتونی به بقیه حالی کنی چی می خواهی. برو بشین تکلیف خودت را مشخص کن. ببین می خواهی یا نمی خواهی.نمی دونم چی بهت بگم. می دونم داری زندگی خوبی را می گذرونی چون مثل من حقارت و پستی را تحمل نکردی. منم خیلی حرفها دارم ولی یادت باشه من دیگه خسته شدم از این حرفا و بحث ها. دیگه هم نمی یام پای نت مثل قبل. اینترنت را جمع کردم. نمی خوام زخم های کهنه ام بازم سر باز کنه. شب ها هنوز اشکام تا دم صبح با من هستند و اونها تنها چیزهایی است که دارم. بهم ایمیل بزن و اگه دوست داشتی بگو.من گوش می دم ولی ازم نخواه مثل قبل باشم و جونی برای همدردی و درد و دل داشته باشم چون خسته ام و الان خودم بیشتر نیاز به همدردی دارم......

نمی دونم برا یکی بنویسم فقط می گم از همه کسایی که می یان اینجا و چیزی می نویسن معذرت می خوام چون من هنوز قدرت روبرو شدن با کسی را ندارم اینجا ولی ممنونم که هنوز یکی دو نفر هستن که دلم را به نوشته هاشون خوش کنم.........

سلام به خودم

من هستم اما هیچ کس کنارم نیست. یه حس غریب دارم.... یه دوست خوب یه جای دور دارم که با بودنش همه نامردی ها را دارم آرووم آرووم فراموش می کنم.

دلم می خواد زود خوبه خوب بشی و بذاری معجزه های خدا روزهای قشنگ تری را بهت نشون بده.....

بمان با من در این شب های تنهایی......

اون که رفت نفهمید چی را از دست داد.......